De rechtzinnige keerzijde van de liefde tot God

 “Die Mij niet liefheeft, die bewaart Mijn woorden niet; en het Woord dat gijlieden hoort, is het Mijne niet, maar des Vaders, Die Mij gezonden heeft.”

Johannes 14 : 24

We moeten bij God de Vader uitkomen, de bedenker van Zijn Eigen Woord!

Waar in de prediking en in het gemeente-denken de gouden middenweg wordt verlaten, belanden we in de berm van vrijzinnige of rechtzinnige God-loosheid. Jezus heeft vlak hiervóór het Evangelie gepredikt, de heerlijke kant van het leven met Hem geschilderd.

Maar er zit ook een andere kant aan de prediking van het geluk en de zegen. Waar we God negeren, of waar we ons enkel richten op Zijn wetten/regels zonder Hem erbij te bedoelen, lopen we óók een toekomst tegemoet: de anti-zaligheid. Allereerst de vraag: wordt die andere kant wel benoemd in de gemeente en in de prediking? En zo ja: naar welke kant dan? Het is zo goedkoop om mensen weg te zetten die geen zin hebben in de kerk en het geloof. Die lopen natuurlijk regelrecht naar de hel, wordt er dan gezegd. Maar waar lopen mensen heen die jaar en dag onveranderd in de kerk zitten? Of zij die zich richten op de regeltjes, maar de Bedenker van die regels niet kennen? Je kunt als een moslim perfect de plichten nakomen, je leven intomen, uiterlijk voorbeeldig leven, bewegen en praten, maar waarom doe je dat? Is die zogenaamde liefde tot Gods wet een lifestyle zonder dat je een levende relatie met de Ontwerper van die lifestyle hebt? Dan lig je evenzeer verworpen en loop je naar de hel. Nota bene met open ogen, terwijl je de goddeloze kroegtijgers, de hoeren en tollenaars in een 21e-eeuws jasje, kunt omschrijven als mensen die met gesloten ogen naar de verlorenheid lopen.

De andere kant van de medaille

Ik vraag me in alle ernst af wie Jezus voor ogen heeft, als hij zegt: “Die Mij niet liefheeft, die bewaart Mijn woorden niet”. Je bent namelijk gauw geneigd te denken dat dat dan wel over goddeloze gasten gaat die opgaan in de wereld. Maar zou Hij niet heel goed juist die mensen bedoelen, die zeggen Zijn wetten, woorden, te bewaren (conserveren), en die volgens Hem, omdat ze Hem niet persoonlijk liefhebben, daarom helemaal niet bezig zijn Zijn woorden te bewaren (in praktijk brengen)?
Als Jezus namelijk spreekt over de wereld die de Heilige Geest niet kan ontvangen, dan richt Hij zich misschien nog wel het meest tot die godsdienstige wereld, die er uiterlijk bij hoort, maar er door het ontbreken van de liefde tot Hem volledig buiten staat.
Die andere kant van de medaille zit dus gewoon in de kerk, misschien wel naast je in de kerkbank of… erger nog: ben jij het? Herken je (je in) die profielschets van 'uiterlijk vroom' en 'zwaarwichtig of ingewikkelde theologische zaken', maar als het gaat over het hart van het Evangelie en het eigen hart, dan staat de wagen stil? Je kunt er kort of lang over praten; het heeft geen zin: alles staat of valt met de liefde tot de Heere Jezus. Wat vind jij van Christus?

De andere Eigenaar van het Woord

Je kunt wellicht zwaarwichtige dingen zeggen over Jezus' woorden; misschien gebruik je Zijn woorden wel om andere te laten zien dat zij er nog helemaal buiten staan. Misschien gebruik je Zijn woorden wel om er Hem mee te laten buikspreken. Let dan goed op, want Jezus opent een onverwachte deur: “Die woorden, die Ik spreek, zijn niet van mij, maar van Mijn Vader!” Goochelen met de Bijbel is goochelen met Gods Vaderlijke Woord. En dat is bloedlink! Want als jouw constructie lijkt te kloppen en Hij geeft er een klein tikje tegen, zou het zomaar eens kunnen instorten. Omdat het niet gegrond blijkt op de Steenrots! Omdat het de draagkracht van de liefde miste. Omdat het was gelijmd met eigengemaakt vroom cement van uiterlijke schijn.
Slaafs naleven van Gods geboden, inzettingen en rechten is de dood en níet het leven! Ik denk daarbij aan dingen als 'christenen moeten ook de joodse feesten gaan vieren', of 'de tweede feestdagen van Kerst, Pasen, Pinksteren en zelfs Goede Vrijdag, zijn maar menselijke bedenksels, dus die moet je niet houden', of 'het houden van de sabbat is het enige juiste; de zondag is een foute instellen', of 'we moeten in het zwart gaan en gebogen onder de zondelast lopen', 'alle preken met afsnijdend zijn: de wet moet erin gegooid worden en de mens moet als zondaar worden gepredikt' …
Ik sprak eens iemand over de preken in onze gemeente, die zei 'dankbaar te zijn dat we nog elke zondag mochten horen dat we zondaren zijn'. Hij had een klepel zien hangen, een klok horen luiden, maar hij maakte er zijn eigen carillon van. Ik ben mensen tegengekomen die wat op mijn kleding hadden aan te merken, omdat ze zich niet konden voorstellen dat een kind van God ooit zulke kleuren en kleren zou dragen. Veel succes in Afrika of Azië… Ik kom teveel mensen tegen die de mond vol hebben van de leer (en het blijft vaak vaag wat ze dan precies bedoelen), maar het als heel lastig ervaren als er dan gevraagd wordt naar hun Heer! Want ja, je kunt je mond wel vol hebben van leer en leefregels, maar als het leven eruit is en de liefde tot de HEERE niet de bodem is van jouw liefde tot de leer… dan is het alles net zo ijdel als de godsdienstigheid van de indiaan, de bosneger, de moslim, de hindoe en de boeddhist… Vraag maar aan Luther!

Tot slot nog iets over mensen die juist heel druk met Jezus zijn. Je zou zeggen, wat is daar fout mee. Op zich niets, maar… waarom verwijst Jezus naar Zijn Vader? Ik kom die mensen vaak tegen in evangelische kringen, maar in een iets gewijzigde versie komen ze ook onder refo's veel voor! De invalshoek is iets verschillend, maar het effect is even ontwrichtend. Je kunt je heel blind staren op Jezus, maar het moet je echt tot de Vader brengen. Hij deed het werk op Golgotha niet voor Zichzelf, maar puur voor Zijn Vader: en dan zo dat Hij zondaars weer in een rechte verhouding tot Zijn Vader bracht.
Niet voor niets zegt Jezus hier dat wat Hij zegt niet Zíjn woorden zijn, maar de woorden van Zijn Vader. Kijk nog eens goed naar jouw Godsbeeld. Is dat correct in balans? Blijft de Vader niet te zeer buiten schot? En… is er voldoende ruimte voor de Heilige Geest? Niet om allerlei spirituele ervaringen en gaven te creëren, niet om de aandacht op de Geest Zelf te vestigen, maar beiden, zowel God de Zoon als God de Heilige Geest, richten Zichzelf en ons op de Vader, op Zijn heerlijke troon. En rondom die troon liggen al onze kronen. En naast de troon, de zetel van Christus, het Lam dat geslacht is. En de volheid van de Geest omringt en verbindt. Dát is de hemel. Ben jij erheen op weg?

Nederland: 'leef', in plaats van 'leef je uit'!

We worden geroepen om tegen de stroom Jezus-negeerders in te zwemmen en Zijn getuigenis aan te nemen!

 

"…en Zijn getuigenis neemt niemand aan. Die Zijn getuigenis aangenomen heeft,
die heeft verzegeld, dat God waarachtig is."
Johannes 3 : 32b-33

Nou, niemand… dat is een groot woord. Anders zou vers 33 ook niet kloppen. Maar soms, soms denk je weleens: er komt niets op van het gezaaide Woord van God. En zo ook zijn deze woorden bedoeld. Lees de Kanttekeningen maar: in vergelijking met de menigte die achteloos aan Jezus voorbijgaan is het handjevol mensen dat Hem gehoorzaamt en serieus neemt bijna niets.

Klopt het wel wat er staat?

Hoe zit dat? Er staat toch ook in de Bijbel dat de zaligen uiteindelijk een schare zullen zijn die niemand kan tellen? Het is toch ook waar dat er alleen maar kinderen van God bijkomen en nooit afvallen. Zijn de velden niet wit om te oogsten? En ontbreekt het niet aan mensen die de getuigenis van Jezus willen aannemen, maar aan arbeiders in de wijngaard? Dat is zeker waar. We moeten die aspecten ook niet onderbelicht laten. Er is een grote schare van gelovigen die zelfs hun leven willen en moeten geven voor de zaak van Christus. En nooit zal er iemand uitvallen van hen die gezaligd zijn. Dat is een grote en zekere troost voor Gods kinderen. Maar… het hadden er nog zo enorm veel meer kunnen zijn, als je let op hoevelen verloren gaan!
Want waar het hier om gaat is de zorg dat zó velen Jezus negeren. Hem maar laten praten. En met zo'n enorm gemak, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Inderdaad, dat is de normaalste gang van zaken in de wereld. Men kan niet zeggen dat God niet genodigd heeft… maar men heeft niet gewild dat Hij Koning over hen was.
En dan is er nog wat. Veel refo-theologen willen vooral benadrukken dat wíj niets kunnen aannemen; en al helemaal niet als het ons niet is aangeboden. Zij vergeten echter dat, wanneer Jezus nodigt en Gods stem klinkt als Zijn Woord wordt gelezen of voorgelezen, zij iets kostbaars krijgen aangeboden. Het is niet de vraag of God ons wel iets aanbiedt, maar wat wij met het aangebodene doen. En juist daarover verbaast Johannes zich, met een intens verdriet. Juist in de kerk van die dagen – hoe actueel – is zo'n diepe verharding. Er wordt zo gigantische voorwaardelijk gedacht.
Als je zo alles op een rijtje zet is het eigenlijk onontkoombaar dat niemand Jezus' getuigenis als waarachtig aanneemt en ervoor buigt. Wat een oordeel zal dát met zich meebrengen op de Jongste Dag. Kerk in Nederland: wordt wakker! Trek de oogkleppen af en haal de duivelse koptelefoon van uw oren. Is er geen God in Nederland? Moet alles zó dogmatisch kloppen, dat er geen ruimte voor God meer overblijft?
En volk van Nederland, bekeer u en wordt wakker. Zie, de Man van Smarten roept u al zo lang toe: Komt allen tot Mij en wordt behouden. Je hoeft je niet te baden in de meest walgelijke zonden. Laat u reinigen door het bloed van het Lam en 'leef' in plaats van 'leef je uit'!

Waarom staat het er zó?

Je moet goed lezen wat er staat. Er staat niet dat God hen heeft 'verzegeld' (veiliggesteld) die de getuigenis van Jezus wél aannemen. Nee, er staat die diegenen die Jezus' getuigenis hebben aangenomen, hebben verzegeld dat God waarachtig is. Zij hebben, nadat ze bogen voor Christus en in Hem zijn gaan geloven, de waarachtigheid van God 'verzegeld'. Dat woord 'verzegelen' is een veelzijdig woord.

• Je kunt iets ver- of bezegelen, er je stempel op zetten, waarmee het dicht, gesloten wordt en dus 'verborgen blijft' totdat het wordt opengemaakt. Dat betekent het hier niet.
• Ook worden de engelen bijvoorbeeld 'verzegeld', bewaard, zodat ze niet meer kunnen afvallen van de HEERE. Ook dat wordt hier niet bedoeld.
• Iets kan – en dat komt al iets dichterbij de betekenis – van een zegel worden voorzien, om te laten zien dat het van jou is. Je zet er je eigendomsmerk op.
• De betekenis die het woord hier heeft is die van een bevestigende getuigenis in een rechtszaak. Je verzegelt, je bekrachtigt, dat iets waar is (of juist niet). Het is niet alleen een mondbelijdenis, maar het gaat dieper: je bevindt, je ervaart, dat het waar is wat er wordt beweerd.

Wie Jezus' getuigenis voor waar houdt, zal ondervinden dat God niet liegt, maar de volle waarheid spreekt. En… dat Hij doet wat Hij belooft. Tallozen zullen die waarachtigheid onder kritiek willen stellen. Zij dienen echter de satan, die alles verdacht wil maken. Ben jij zo'n 'ontkrachter' of juist een 'verzegelaar'? Wek je anderen met woord en daad op om God te dienen; kun je erover meepraten dat Hij is zoals Hij Zich openbaart en dat Hij doet wat Hij belooft? Of ben je een braaf-christelijke twijfelaar, die het eigenlijk ook niet precies weet en breng je daarmee anderen aan het twijfelen. Het komt er op aan hoe jij je opstelt tegenover Christus Zelf; die houding zal de wereld zien en merken. En die houding zou wel eens meer impact kunnen hebben in de goddeloze wereld om je heen dan je voor mogelijk houdt. De overtuigde houding zowel als de betwijfelende houding.
De vraag was: waarom staat het er zo in onze tekst, zoals het er staat? Wel, om ons wakker te schudden en niet mee te doen in de grote kudde twijfelaars en ongeloof-zaaiers om ons heen, maar als een echte Ichtus-vis tegen de stroom op te zwemmen en God te geloven op Zijn Woord. Waarom?

"God heeft een ding gesproken, ik heb dit tweemaal gehoord: dat de sterkte Godes is. En de goedertierenheid, o Heere! is Uwe; want Gij zult een iegelijk vergelden naar zijn werk."
(Psalm 62 : 12-13)

Geen zoetsappig gedoe!

“Die Mij verwerpt, en Mijn woorden niet ontvangt, heeft, die hem oordeelt; het woord, dat Ik gesproken heb, dat zal hem oordelen ten laatsten dage” 
Johannes 12 : 48

Het gevaar is dat wij bang voor God zijn en de dreiging dus ook van díe kant verwachten. Zo maken we in ons denken God tot een onberekenbare factor… echter we rekenen mis. Als God ons tegemoet komt, schiet de mens in de afweerhouding. Als dat maar goed gaat. De engel moest – bij de aankondiging van Jezus’ komst in het vlees, zo zagen we gisteren – tot driemaal “Vreest niet” roepen; Jezus Zelf moet herhaaldelijk onderstrepen: “Ik ben niet gekomen om de mens te verdelgen…”. Het bijkomend gevaar is – en dat zie je in vrijzinnige kerken en in veel evangelische kringen – dat we met de komst van Jezus als Zaligmaker denken dat er geen vuiltje meer aan de lucht is. Die clichée aangehaalde tekst “Indien wij ontrouw zijn, Hij is getrouw… Hij kan Zichzelf niet verloochenen” (2 Tim. 2 : 13) zorgt in die zin ook voor veel verwarring en valse gerustheid. Ook dan rekenen we mis.

Jezus is uiterst scherp als Hij in onze dagtekst stelt: Wie Mijn woorden niet serieus neemt, verwerpt ze dus… en op die manier verwerpt hij Míj! En dan volgt in onze vertaling een raar stukje zin: “…heeft, die hem oordeelt”. Hoe moet je dat lezen? De King James Vertaling zegt het zo: “He that rejecteth me, and receiveth not my words, hath one that judgeth him: the word that I have spoken, the same shall judge him in the last day.

Met andere woorden: “Hij die Mij verwerpt… heeft er een die (of heeft ‘iets’) dat hem (ver)oordeelt”. En vóórdat je denkt dat het dus toch Christus is Die je veroordeelt, legt Christus Zelf het balletje bij jou terug: “Het woord dat Ik gesproken heb zal hem oordelen ten laatste dagen”. De puntkomma tussen deze twee zinnen moet eigenlijk een dubbele punt zijn, zodat er staat: “Die Mij verwerpt en Mijn woorden niet ontvangt, heeft iets dat hem oordeelt: (namelijk) het woord dat Ik gesproken heb; dát zal hem oordelen ten laatsten dage”.

De oppervlakkige lezer zal denken dat het veroordelende dus toch in God of Christus zit; de nauwlettende lezer zal bekennen dat hij dat juist zélf is, wanneer hij het Woord verwerpt. Immers: Christus is niet veroordelend in Zijn welmenend aanbod; God de Vader al evenmin! Als je dat welmenende Woord verwerpt, zal dat in de Dag des Oordeels een bewijsstuk zijn dat niet valt te ontkennen! Je zult in de Dag des Oordeels de HEERE niets voor de voeten kunnen werpen. Het was niet het vermeende feit dat je niet kón geloven, maar het realistische en dramatische feit dat je niet wílde geloven!

Daarom: richt je niet op je innerlijke of je theologische inzichten die bepalen dat een mens niets kan; ook niet 'iets kunnen'; zelfs niet 'niets kunnen'… Maar richt je op het Woord van Christus en klem je er met vastberadenheid aan vast! Want Hij is de Enige op aarde die woorden van eeuwig leven sprak. Het is luisteren geblazen; en dan luisteren in de betekenis van ‘gehoorzamen’.

Het Woord van God is een tweesnijdend scherp zwaard. Het snijdt, zoals een boemerang zijn werk doet. Gods Woord keert nooit ledig weer… Het laat Hem zien als de Betrouwbare; het laat Hem kennen als de Welmenende. Maar dat doet niets af aan Zijn rechtvaardige toorn, die ooit ontbrandde op Zijn Zoon (wie zal dat peilen!). Deze zelfde toorn zal eeuwig branden op hen die Zijn welmenende roep overstemmen met óf hun goddeloos en walgelijk gebazel, óf hun godsdienstig en even zeer walgelijk gebazel; beiden stellen namelijk Hem in een kwaad daglicht… en dat kan niet ongestraft blijven. Heden, zo gij Zijn stem hoort, verhardt u niet! Sta er in deze laatste dagen van Advent 2014 nog weer eens extra bij stil: wat heeft Hij moeten afleggen en wat heeft Hij er voor over gehad om mensen te redden van hun zelfgekozen ondergang! Sta er vandaag een ogenblik bij stil; tot je eeuwig heil!