“Vertel eens: wat geloof jij eigenlijk?”

Stille Week (6)

Laten we blijven geloven in wat Hij heeft beloofd, zonder eraan te twijfelen. Want Hij die de beloften heeft gedaan, is trouw. Hij zal doen wat Hij heeft beloofd.
Hebreeën 10 : 23

Het is Stille Zaterdag. Wat maakt deze dag zo stil? Het verdriet over de dood van Jezus? Het einde van onze illusie over een aards Koninkrijk? Het plan van Jezus dat leek mislukt te zijn, doodgelopen op een kruispaal? Of die knagende vraag “En wat nu dan?” misschien?

Het Paasreces na het hectische en ontluisterende debat in Den Haag gister lijkt misschien wel op dit gevoel. Wat zijn woorden waard? De realiteit heeft de ideologie ingehaald. De niet gesteunde motie van wantrouwen wordt nogmaals ingezet met een besluit vanuit christelijke hoek de minister-president alsnog te laten vallen. Ik houd vragen over de situatie. Dit: het niet steunen van een motie van wantrouwen is een belofte. En juist daarover gaat de tekst vandaag.

Paulus roept ons op, juist op deze Stille Zaterdag, te blijven geloven in Hém Die wél betrouwbaar is. Sterker nog: we moeten zelfs in Zijn beloften blijven geloven, zonder twijfel! Kan dat wel? Wat zie je ervan op Stille Zaterdag, Petrus? En jij, Maria Magdalena? Johannes, jij dan? Ze zitten verslagen in de opperzaal en niemand troost iemand.

De woorden “Laten we blijven geloven in wat Hij heeft beloofd” komen ons daar krankzinnig over. Is de teneur van de Emmaüsgangers niet: “Wij dachten… Wij meenden… Maar…”? Het merkwaardige aan diep geschokt vertrouwen is dat het zicht op beloften die zijn gedaan vertroebelt. Als waren ze nooit gedaan.

Dat gevoel daar in die opperzaal is geen raar, onbekend fenomeen. Elke gelovige kan door zo’n gevoel worden overmand, als de weg soms anders gaat dan verwacht, gehoopt, gedroomd. Dus die oproep van Paulus is geen loos advies.

De HSV spreekt over “de belijdenis van de hoop” en dat wij die “onwrikbaar vasthouden”. De SV zegt juist: we moeten de “onwankelbare belijdenis der hoop vasthouden”! Het is nogal een verschil waar je dat woord ‘onwankelbaar’ neerzet! De Basis­Bijbel maakt het iets eenvoudiger. Want wat is vasthouden? Blijven geloven en niet twijfelen! Hoe kan dat? Omdat die beloften niet door zomaar iemand zijn gedaan, maar juist door dé Betrouwbare!

De Kanttekeningen wijzen ons op 1 Petrus 3 : 15, waar Petrus zegt: “Zijt altijd bereid tot verantwoording aan een iegelijk die u rekenschap afeist van de hoop die in u is, met zachtmoedigheid en vreze.” Is het offer en de opstanding van Jezus Christus niet juist de kern van ons geloof? Mogen mensen ons daar, juist vandaag, vragen over stellen? En ben je bereid om hen te woord te staan? Zelfs als het een fel debat wordt?

Hij mijn schuld; ik Zijn goede geweten

Stille Week (5)

Hij mijn schuld; ik Zijn goede geweten (1)

Daarom kunnen we nu naar God toe komen met een eerlijk hart en vol vertrouwen dat Hij ons zal ontvangen. Want ons hart is schoongewassen door het bloed van Jezus. Daardoor hebben we nu een goed geweten. En ons lichaam is gewassen met zuiver water.

Hebreeën 10 : 22

Het is Goede Vrijdag. Er ligt een nacht van afkeuring en wantrouwen achter ons. In 2021, waarin het er verbaal heftig aan toeging om in de Tweede Kamer de waarheid boven tafel te krijgen over een zeer belastend zinnetje. Maar in de nacht voorafgaand aan de eerste Goede Vrijdag ging het er verbaal én fysiek heftig aan toe om de leugen boven tafel te krijgen, omdat men Jezus een ‘functie elders’ wenste.

Wat mij troost is dat mensen de waarheid heel ver kunnen wegstoppen achter afleidende woorden. Maar God kent ons hart, ons geweten; eenmaal gaan de boeken open: de gewetens!

Jezus werd openbaar onterecht veroordeeld. Pilatus heeft ‘en publique’ verklaard dat “deze Mens onschuldig is”. Toch zei hij: “Hier heb je Hem… ga maar en vermoord Hem maar.” Maar was het Pilatus wel die dit zei? Was Jezus slachtoffer van een noodlottige samenloop van omstandigheden? Was Hij überhaupt wel slachtoffer in passieve zin? Of was Hij Offerlam, heel bewust en doelgericht?

Godzijdank dat laatste! Hij ging naar het kruis met een goed geweten, maar boven Hem sloot zich drie uur lang de hemel. De Vader verbrak het contact, als stuurde Hij Zijn Zoon weg uit het paradijs. “In het zweet uws aanschijns…” “Met smart zult gij…” “Gij zult de dood sterven…”

“Mijn God, waarom verlaat Gij juist Mij?!” Ja, als er Eén onterecht werd beschuldigd en recht had om door Zijn Vader gehoord te worden, dan Hij! Als het ware stopte de Vader Zijn oren dicht, kneep Zijn ogen dicht en gaf diepduister getuigenis van Zijn afschuw van de zonde. Trof het de Romeinen? De Schriftgeleerden? De discipelen of de vrouwen die van verre stonden? Trof het jou? Mij? Nee, Hem!

Maar Jezus’ reine geweten kon de toorn van God met verve weerstaan én blussen! Mijn kwade geweten werd op Golgotha bevrijdt. Paulus jubelt in Galaten 2: “Want ik ben samen met Christus gekruisigd. Toch leef ik! Dat komt doordat niet meer mijn eigen (of oude) ‘ik’ leeft, maar Christus leeft in mij. (Lees hierover meer in Rom. 6:1-14). En zo lang ik nog in dit lichaam leef, leef ik door het geloof in de Zoon van God. Want Hij houdt heel veel van mij en heeft Zijn leven voor mij geofferd.”

Dat Jezus Zíjn reine geweten aan mij wilde geven stemt mij diep en diep dankbaar. Als ik tot God kom, hoef ik niet bang te zijn om afgewezen te worden. Hoewel ik dagelijks zondig, leef ik van Zijn genade die maakt dat mijn hart mij niet meer veroordeelt.

Hij mijn schuld; ik Zijn goede geweten (2)

Daarom kunnen we nu naar God toe komen met een eerlijk hart en vol vertrouwen dat Hij ons zal ontvangen. Want ons hart is ­schoongewassen door het bloed van Jezus. Daardoor hebben we nu een goed geweten. En ons lichaam is gewassen met zuiver water.
Hebreeën 10 : 22

Daar moet ik nog wel wat meer over zeggen, omdat er veel onduidelijkheid over is ontstaan door preken en theologische visies die mij telkens weer op mijzelf terugwerpen. Juist deze tekst stelt deze onterechte visies aan de kaak! Wat heeft de kerk(dienst) jou geleerd over het naderen tot God?

Want ik doe toch nog elke dag zonden? Als je tot God gaat, ga je toch als zondaar? Moet je daar niet eerst iets aan doen, voordat je tot God nadert? Moet je niet een bepaalde gestalte aannemen, door je gebed helemaal in het stof kruipend te beginnen? Nee, want dat strijdt met de vrijmoedigheid die Hij geeft!

Waarop baseer ik het dat God mij wil ontvangen? Paulus zegt: “omdat ons hart is schoongewassen in het bloed van Jezus Christus”; ons geweten is vrij, ja ons lichaam zelfs is schoon, als wij wedergeboren zijn.

Wat modern! Zegt de SV dat ook? “Laat ons toegaan met een waarachtig hart, in volle verzekerdheid des geloofs, onze harten gereinigd zijnde van het kwaad geweten en het lichaam gewassen zijnde met rein water”.

Maar ook de allerheiligste blijft toch zondaar en vijand van God? Nou, de Kant­tekeningen spreken toch echt over een “ongeveinsd, oprecht gemoed”. Als ze geloofden dat elk kind van God tóch vijand van God bleef, zouden ze wat anders hebben geschreven!

Maar… misschien bedoelen ze dat dat ooit bij in de heerlijkheid zo zal zijn? Nee, want als het over de reiniging van onze harten gaat, ons innerlijk dus, spreken ze over “onze zielen, of gedachten, wil en genegenheden” in het héden dus.

Moeten we niet eerst helemaal heilig zijn en goede werken doen? Nee, we worden zo volmaakt gereinigd door de “besprenging van het bloed van Christus” en we zijn “bevrijd van het kwade geweten”. Er wordt verwezen naar Hebr. 9:14 waar Paulus zegt dat onze harten door het bloed van Christus worden gereinigd van alle dode werken, om (vanaf) nu God te dienen!

Wat bedoelt Paulus met de reiniging van ons lichaam? Dat gaat over “onze uitwendige daden die door het lichaam geschieden”. Ziel en lichaam zijn nog steeds verbonden. In die situatie spreekt Paulus over dat we schoon­gewassen zijn! Hoe? “Door de werking van de Geest van Christus, die doorgaans door rein water wordt uitgebeeld”. Jezus had ons toch Zijn Geest beloofd? Zó kon Hij dieper in ons zijn.

Kom dus kinderlijk vrijmoedig tot de Vader. Kijk eens wat we zingen in het berijmde ‘Onze Vader’:
“Wij maken staat op Uw genâ. Ons hart, o God, Die alles ziet, veroordeelt ons in ’t naad'ren niet; het zegt, daar G’ op ons bidden let, gelovig Amen op ’t gebed!”

Ben jij ook opgetogen over Jezus’ heerlijkheid?

Stille Week (4)

We hebben een machtige Hogepriester over het huis van God. Daarom kunnen we nu naar God toe komen met een eerlijk hart en vol vertrouwen dat Hij ons zal ontvangen.
Hebreeën 10 : 21-22a

Bij de Statenvertaling zit de spanning al in vers 21: “En dewijl wij hebben een groten Priester over het huis Gods, zo laat ons toegaan met een waarachtig hart, in volle verzekerdheid des geloofs…” We hebben niet alleen zo’n machtige Hogepriester, maar Hij is ook de reden voor onze vrijmoedigheid!

Vandaag is het Witte Donderdag; de dag waarop in de Rooms Katholieke kerken een witte doek over alle kruisafbeeldingen wordt gehangen. Men noemt dat ‘omfloersen’. Dat kruis moet vandaag even op de achtergrond: nú is er eerst de Pesachmaaltijd, de verbondenheid in liefde, dankzij de bevrijdende macht van God uit de slavernij.

Als je Jezus hoort bidden in het Hogepriesterlijk gebed (Johannes 17) raak je diep onder de indruk hoe intens Hij en de Vader één zijn. En hoe hartelijk hij begeert, eist haast, dat ál de Zijnen eens zijn waar Hij is. Let op hoe Jezus praat in de tegenwoordige tijd, terwijl ál dat lijden nog moet komen! “Vader, Ik wil dat waar Ik ben, ook die bij Mij zijn, die Gij Mij gegeven hebt; opdat zij Mijn heerlijkheid mogen aanschouwen, die Gij Mij gegeven hebt, want Gij hebt Mij liefgehad, voor de grondlegging der wereld.”

Hoor je de vrijmoedigheid bij Jezus richting Zijn Vader. Enkele uren later in de Hof is Zijn spreken veel afhankelijker. Hier is Hij de Zoon, Die recht van spreken heeft! Straks is Hij de Borg en Middelaar, de Hogepriester, Die de mensen gelijk is geworden. Geen zonde gekend heeft, maar tot zonde gemaakt wordt door diezélfde Vader!

Op Witte Donderdag wil ik juist met je stilstaan bij die kruis-omfloersende toon van Jezus: Hij praat alsof het offer al is volbracht. Zo keek de Vader aldoor naar Hem: “Mijn Zoon in Wie Ik ál Mijn welbehagen heb.”

Ik zei al: Jezus had recht van spreken bij de Vader. En juist dát element, dat op heel veel plaatsen in dat machtige Hogepriesterlijke gebed naar voren komt, maakt dat Paulus hier niet alleen zegt dat we een machtige Hogepriester hebben – Die met de Vader in de Raad des Vredes het verlossingsplan uitdacht – maar Eén Die ervoor zorgt dat wij met een eerlijk hart en vol vertrouwen tot de Vader zullen kunnen gaan!

In Christus hebben wij een Voorspraak bij de Vader. Als wij komen tot de Vader, kijkt Hij naar Zijn Zoon en verlustigt Zich. Zijn Zoon pleit: “Vader, Ik wil dat hij en zij ook hier zullen zijn om Mijn heerlijkheid eindelijk te kunnen zien. Ja, er deel aan te hebben!” Als Jezus daar zo opgetogen over is, moeten jij en ik het dan toch óók zijn? En als Gods Vaderogen hierbij schitteren over Zijn zoon, hoeveel te meer mijn hart?!

Is het Voorhangsel bedreigend voor je?

Stille Week (3)

We hebben een machtige Hogepriester over het huis van God.
Hebreeën 10 : 21

Misschien vond je die zin aan het einde van de vorige bijbelstudie wel dreigend: “Er hangt wel een voorhangsel voor: Jezus’ offer. Bij de Vader waai je niet zomaar even binnen! Bij binnenkomst word je altijd herinnerd aan het prijskaartje van de toegang…” Zit daar misschien een addertje onder het gras?

Tot God gaan en door dat ‘voorhangsel’ moeten… is er dan eigenlijk wel écht vrije toegang? Zit de deur naar God dan toch een beetje dicht?

Nee, zo moet je die woorden niet opvatten. De deur naar het hemelse Heiligdom staat zeker open; en niet voorwaardelijk alsof jij eerst nog iets moet presteren, hebben, zijn, voordat… Gode zij dank niet!

Maar wij worden eraan herinnerd dat deze levende Weg veel gekost heeft en aanbidden dit Lam. De toegang tot de Vader is niet maar een logische vanzelfsprekendheid… Genade is niet goedkoop. En is dát niet wat we elke voorbereidingsweek overdenken en elke Avondmaalsdienst aanbiddend vieren? Dan staat deze Hogepriester, Die tegelijk Gastheer is, centraal. Ken je dit lied?

“Ik zie een poort wijd open staan,
waardoor het licht komt stromen
van ’t kruis, waar ’k vrij’lijk heen mag gaan
om vrede te bekomen.
Genade Gods, zo rijk en vrij!
Die poort staat open ook voor mij.
Voor mij, voor mij,
staat open ook voor mij.

De hogepriester in het Oude Testament was de belangrijkste, meest aanzienlijke priester. Hij moest vooral op Grote Verzoendag een uniek werk doen: verzoening doen voor het gehele volk (het ‘huis van God’). Hij was ook de enige die dat mocht doen! Maar hij moest wel eerst verzoening voor zichzelf doen.

De Heere Jezus hoefde echter niet eerst voor Zichzelf verzoening te doen. Hij offerde Zichzelf! Hij was Priester en Offer tegelijk. Op Golgotha hing Hij in de brandende toorn van God, die mij had moeten treffen. Hij deed dat uit pure liefde!

Paulus noemt Hem “een machtige Hogepriester”. ‘Mega’ (grieks): enorm, groot en groots, verheven en schitterend! Als ik aan déze Hogepriester denk, zing ik met tranen van dankbaarheid dat lied verder:

In ’t hemelrijk, voor Jezus’ troon,
daar leidt het kruis tot zegen;
daar dragen wij voor kruis een kroon,
door Jezus’ bloed verkregen.
Genade Gods, zo rijk en vrij!
Die poort staat open ook voor mij.
Voor mij, voor mij,
staat open ook voor mij.

Welkom in het Heilige der Heilige

Stille Week (2)

Jezus is de nieuwe en levende weg naar God. Over die nieuwe weg kunnen we naar God gaan, achter het gordijn dat voor de hemelse allerheiligste kamer hangt. Jezus Zelf, Zijn lichaam, is als het ware dat gordijn. Alleen door Hem kunnen we binnengaan.
Hebreeën 10 : 20

Als de term ‘Heilige der Heilige’ valt, denk je direct aan de tabernakel. Aan de plek waar één keer per jaar de Hogepriester alleen mocht komen. Niet zomaar en niet elke dag. In het Heilige werden wel elke dag de offers gebracht en de gebeden opgezonden tot God. Maar nú is alles anders! Door Jezus.

Wat had Jezus ook alweer over Zichzelf gezegd? “Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven. Niemand komt tot de Vader dan door Mij” (Joh. 14 : 6). Dat leek symbolisch taalgebruik, maar juist door Jezus’ dood werd dit heel concreet waar: er kwam een pad door de zee van zonde en dood, naar het hart van Zijn Vader.

Paulus noemt dit een ‘levende weg’. Dat wordt in de Kanttekeningen uitgelegd als een “levendmakende weg”; een weg die je levend maakt dus! “Want,” zo stellen de kanttekenaren, “Christus’ dood is ons leven”. Kijk jij ook zo naar Goede Vrijdag?

In een stevige discussie met de zogenaamde schriftgeleerden wees Jezus op het Manna. “Jullie voorouders hebben dat brood gegeten, maar zijn uiteindelijk gestorven. Ik ben het levende brood dat uit de hemel gekomen is. Als je daarvan eet, zul je eeuwig leven. Dat brood is Mijn lichaam. Ik geef Mijn lichaam om aan alle mensen leven te geven.” (Joh. 6:48-51).

Dat betekent niet dat Jezus alle mensen zaligmaakt, maar Hij geeft Zijn lichaam zódanig, dat er genoeg leven voorradig. Over de voorraad vaccins is vandaag de dag veel te doen. Maar niet over de voorraad leven die er is in deze weg van Christus! Er is wonderbare kracht in het bloed van het Lam!

De zware lijdensweg die Jezus wilde gaan, had naast de vergeving van zonden nóg een doel: de toegang tot de Vader. Die toegang is er niet op de wankele basis van onze toegewijdheid of onze vrome nauwgezetheid, maar door Christus’ verdiensten. Daarom bidden we ook altijd “in Jezus naam”!

En nu het rijkste en meest aangrijpende. Jezus bad Zijn Vader of het ook zonder de drinkbeker van Gods toorn kon. Het kon niet. In de totale duisternis op Golgotha riep Hij: “Mijn God, waarom verlaat Gij Míj?” Vanwege Hemzelf was daar geen enkele reden toe, maar vanwege mij des te meer! Hij voor Mij, opdat ik nooit meer door God verlaten zou worden.

Jezus baande een begaanbaar pad naar het hart van Zijn Vader. Nu kan Zijn Vader ook mijn Vader zijn. Toegang is er en hoe?! Er hangt wel een voorhangsel voor: Jezus’ offer. Bij de Vader waai je niet zomaar even binnen! Bij binnenkomst word je altijd herinnert aan het prijskaartje van de toegang én aan het van harte welkom zijn vanuit Zijn geopend Vaderhart!

Mag ik het heiligdom van God binnengaan?

Stille Week (1)

Broeders en zusters, door het geofferde bloed van Jezus kunnen we nu dus zonder vrees en vol geloof het hemelse heiligdom binnengaan.
Hebreeën 10 : 19

De serie overdenkingen uit Hebreeën wil ik voor dit moment toespitsen op de Stille Week die we zijn ingegaan. Het lijden van Jezus op een rechte, juiste manier betrachten kan niet zonder ook op het doel en het effect van Zijn lijden te letten. Zo wordt het zicht op deze lijdensweg nóg meer verdiept.

Hebreeën 10 draagt in de Basisbijbel het kopje “Jezus’ offer is volmaakt”. We zijn nu aangekomen bij het effect van dit volmaakte offer: de vrijmoedigheid die het ons geeft. De tekst van vandaag spreekt over “zonder vrees en vol geloof binnengaan”. De SV vertaalt dat met “vrijmoedigheid hebben om in te gaan”.

Als je net binnenvalt in deze serie en het voorgaande hebt gemist, kun je je misschien afvragen: wat gaat de gelovige binnen? De hemel? Dus de eeuwigheid? Of iets anders?

De Kanttekeningen leggen uit dat je dit ook kunt vertalen als ingaan “door de ingang van het heiligdom”; dat is beeldspraak voor het door geloof, hoop en gebeden regelrecht gaan tot God in de hemel. Paulus trok in het voorgaande telkens de lijn tussen het aardse heiligdom (de tempel, of beter: de tabernakel) en het hemelse heiligdom (Gods troonzaal).

Hij spreekt hier niet over het eenmaal de hemel mogen binnengaan. Ook daarover bestaan heel uiteenlopende gedachten. Maar hij trekt dat moment naar voren: dagelijks moeten wij in dit hemelse heiligdom te vinden zijn. Vind je dat een angstige of juist een heerlijke gedachte? En vind je dat woord ‘vrijmoedigheid’ in die context misschien ook heel ingewikkeld? Dat woord parrhesia heeft meerdere betekenissen: 1. vrijmoedig spreken; 2. zonder verhulling of beeldspraak spreken; 3. blij vertrouwen met verzekerdheid en goede moed. Prachtig woord!

Als je met God spreekt moet je geen verhullend taalgebruik hanteren. Hij doorziet dat direct. Je mag direct en zonder omhaal van woorden tot Hem spreken. Wat nóg mooier is, je mag met verwachting en in een blij vertrouwen tot Hem gaan. Want Hij hoort altijd en weet alles al, nog vóór jij spreekt!

Hoe kan dat? “Door het geofferde bloed van Jezus”. Dáárdoor kan ik, gereinigd van mijn zonden, de Vader weer onder ogen komen! Toen God na de zondeval in Adams buurt kwam, doken hij en Eva weg. Terecht! Maar toen de HEERE Adam en Eva uit de Hof verdreef, stuurde Hij hen weg met een belofte, een uitnodiging om Hem daar voortdurend aan te herinneren.

Nu het ‘Nieuwe Normaal’ is aangebroken, hebben wij hier beneden niet alleen een belofte, maar heeft God in de hemel het bloed van Zijn Zoon! Dát geeft mij de vrijmoedigheid om open kaart voor Hem te spelen en in blij vertrouwen met Hem te wandelen.